خانه انجمن ها انجمن امامت منظور از «صادقین» در روایات شيعه و اهل سنت چیست؟

در حال نمایش 1 نوشته (از کل 1)
  • نویسنده
    نوشته‌ها
  • #12068
    user003
    مدیر

    بسيارى از مفسّران و محدثان اهل سنت از ابن عباس نقل كرده اند كه آيه فوق درباره على بن ابيطالب(عليه السلام) است.
    از جمله علامه ثعلبى در تفسير خود نقل مى كند كه ابن عباس در تفسير اين آيه گفت: «مَعَ الصّادِقينَ يَعْنى: مَعَ عَلِىِ بْنِ اَبيطالِب وَ اَصْحابِهِ».(1)
    همچنين علامه گنجى در كفاية الطالب و علامه سبط بن الجوزى در تذكره از گروهى از علماء چنين نقل مى كند: «قالَ عُلَماءُ السِيَرْ، مَعْناهُ كُونُوا مَعَ عَلِىً(عليه السلام) وَ اَهْلِ بَيْتِهِ، قالَ ابْنُ عَباسْ عَلِى(عليه السلام)سَيِدُ الصّادِقينَ»(2)؛ (علماى سيره [علماى تاريخ پيامبر] گفته اند: معناى اين آيه آن است كه با على(عليه السلام) و خاندانش بوده باشيد، ابن عباس مى افزايد: على(عليه السلام) سيد و سرور صادقان است).
    در روايات متعددى كه از طرق اهل بيت به ما رسيده نيز بر اين معنى تأكيد شده است.
    از جمله در روايتى از جابربن عبدالله انصارى از امام باقر(عليه السلام) مى خوانيم: كه در تفسير آيه «وَكُونُوا مَعَ الصّادِقينَ» فرمود: «اى آلُ مُحَمِد».(3)
    و در روايات ديگرى كه بريد بن معاويه از همان امام(عليه السلام) نقل كرده است در تفسير اين آيه مى خوانيم: «اِيانا عَنى»(4)؛ (مقصود مائيم).
    در تفسير برهان از كتاب نهج البيان نقل مى كند: «رُوىَ عَنِ النَّبى(صلى الله عليه وآله) سُئِلَ عَنِ الصّادِقين فَقالَ هُمْ عَلِى وَ فاطِمَةُ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ ذُرِيَتُهُمْ الطاهِرُونَ اِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ»(5)؛ (روايت شده است كه از پيامبر(صلى الله عليه وآله) درباره صادقين سؤال شد، فرمود: آنها على و فاطمه و حسن و حسين(عليهما السلام) و فرزندان معصوم آن ها تا روز قيامت اند).
    بديهى است تمام اين روايات در واقع بيان مصداق است، و با كليتِ مفهوم آيه منافات ندارد؛ چرا كه شخص پيامبر(صلى الله عليه وآله) را در درجه اوّل شامل مى شود، و بعد امامان معصوم(عليهم السلام) را در هر عصر و زمان.(6)

    (1). احقاق الحق و ازهاق الباطل، شوشتري، قاضى نور الله‏، کتابخانه آية الله مرعشي نجفي، قم‏، چاپ اول، ‏1409 ق‏، ج ‏3، ص 297.
    (2). همان.
    (3). تفسير نور الثقلين، عروسى حويزى، عبد على بن جمعه، انتشارات اسماعيليان، قم، چاپ چهارم، 1415 ق، ج 2، ص 280، ح 392. (سوره توبه، آيات 119 الى 122)
    (4). همان، ح 393.
    (5). البرهان فى تفسير القرآن، بحرانی، سید هاشم، بنياد بعثت، تهران، چاپ اول، 1416 ق، ج 2، ص 865. (سوره توبه، آيه 119)
    (6). گردآوری از کتاب: پیام قرآن، مکارم شیرازی، ناصر، با همکاری جمعی از فضلا و دانشمندان، دارالکتب الاسلامیه، تهران، 1386 ش، چاپ ششم، ج 9، ص 52.

در حال نمایش 1 نوشته (از کل 1)
  • شما برای پاسخ به این موضوع باید وارد شوید.
فهرست